Klaswerk

met een schoolse blik

Aan de tablet

| 3 reacties

Mijn computer

Ongeveer een jaar geleden was het dat ik mijn computer en alle randapparatuur moest vernieuwen. Mijn kast ging toch al gauw 6 jaar mee en was niet meer zo geschikt om die grote nieuwe update van Windows 10 aan te kunnen. De aanschaf verliep goed en ook de update van Windows 10 kwam zonder morren tot stand. Even wennen aan wat nieuwe dingen en dat lukte snel, afgezien van wat irritaties na elke nieuwe update van Windows (telkens zijn geplaatste vinkjes in de privacy instellingen weer weggehaald). Maar goed, al bij al ben ik tevreden.

Aan de tablet

Aan de tablet Hoe vaak had ik al gehoord, dat ik ook aan de tablet moest. Heel handig ‘s avonds bij de televisie en je kunt er buitenshuis snel iets mee. Dit soort raadgevingen werd ook nog gevoed door de media: kranten, tijdschriften en niet op de laatste plaats door allerlei televisieprogramma’s die je voortdurend oproepen om het “tweede scherm” te gebruiken want dan kun je dit en kun je dat.
Eigenlijk om van alle gezeur af te zijn, maar ook een beetje uit nieuwsgierigheid, besloot ik uiteindelijk om dan ook maar aan de tablet te gaan en er eentje aan te schaffen. Ik bezocht mijn vaste computerwinkel en kocht er eentje. Zo nu telde ik mee.
Nadat ik die tablet nu een half jaar, of iets langer, in gebruik heb moet ik vaststellen, dat ik er niet echt veel mee doe. Heel af en toe pak ik hem erbij als ik naar de televisie kijk en dan zoek ik wel eens wat op, maar dat heeft dan in de meeste gevallen helemaal niks met dat televisieprogramma te maken, het is dan eerder een website van een krant of zo. Ik haal er ook geen mail binnen, ik weet niet eens hoe dat zou moeten. Andere dingen doe ik er ook niet mee. O ja, ik maakte er wel ooit enkele foto’s mee (maar die vielen een beetje tegen) en ik speelde er een quizje (op aanraden van een buurvrouw). Voor mij is het dus niet meer dan een speeltje. Je kunt dus niet beweren dat ik nu echt aan de tablet ben.

Het onderwijs moet aan de tablet

Waarom vertel ik dat allemaal? Ik moet steeds weer aan die aanschaf denken als ik iets lees of hoor over Maurice de Hond die naast het veelvuldig houden van opinieonderzoeken een enorme pleitbezorger is geworden van tablets in het onderwijs. Hij beperkt zich niet tot het promoten van de tablet als onderdeel van het onderwijs. Nee, niet af en toe iets doen met de tablet, daar waar het iets toevoegt. Hij wil dat het onderwijs boeken en andere lesmaterialen aan de kant schuift en alleen nog maar met de tablet werkt. Nou ja, af en toe nog een boek maar dat is het dan ook. Meneer de Hond wil dat het iPad-onderwijs in Nederland eerder de regel dan de uitzondering wordt.

Natuurlijk, de vooruitgang is niet te stoppen, ook niet in het onderwijs. En dat moet je ook niet willen. Na de computer en het smartboard moet het tablet zeker ook een rol krijgen in ons hedendaagse onderwijs. Je kunt echter ook doorschieten. iPad-onderwijs, zoals door de Hond en anderen gepropageerd, is puur gericht op een zeer eenzijdige aanpak. Bij deze aanpak komt het handmatig schrijven door kinderen behoorlijk in het gedrang. Is het niet zo, dat we steeds hebben geleerd, gehoord en ook ervaren dat lesstof beter beklijft als leerlingen deze kennis met handmatig schrijven hebben verwerkt? Kunnen onze kinderen straks nog schrijven?
Ik sluit me, ondanks mijn geringe ervaring met de tablet, niet af voor de vooruitgang en ben er ook voor, dat de tablet een plek krijgt in veel lessituaties. Maar ik ben er ook voor, dat de consequenties van het gebruik van tablets in de klas, door onafhankelijk onderzoek, in kaart worden gebracht. Hierbij moeten ook de leraren met jarenlange ervaring in het onderwijs een stem krijgen. Hun stem vind ik van meer waarde dan die van een commercieel ingestelde BN’er. Bij die laatste zin komt het spreekwoord “schoenmaker blijf bij je leest” op.

Als je wil, dan mag je hieronder reageren op dit artikel !

Foto met toestemming van Pic Basement

3 reacties

  1. Grappig, ik lees je verhaal over ‘digitale avonturen’ met de nodige herkenning. Als generatiegenoot deel ik je twijfel over de moderne techniek van computer, laptop, tablet, smartphone etc. Niettemin doe ook ik pogingen om met ‘m’n tijd mee te gaan’. Al wat langer met een laptop, waar ik over de aanschaf van een tablet heb getwijfeld en hier uiteindelijk niet voor heb gekozen. Langere tijd, járen, droeg ik een gsm-oude-stijl (afkloppen, een Nokia) bij me, om die slechts in geval van nood te (kunnen) gebruiken. Tot voor kort het moment daar was dat mijn laptop het begaf, twee weken in reparatie moest en ik mij digitaal zeer onthand voelde. Toen ben ik vrijwel meteen omgeturnd en overgestapt op een smartphone, waarvan ik mij altijd verbaasde wat al die mensen op straat, op stations of waar ook ermee deden. Sinds kort kom ik erachter dat zo’n toestelletje fascinerende magneetjes in zich herbergt. Veel informatie, snelle communicatie en bijvoorbeeld zeer handige routebeschrijvingen voor een LA-fietser als ik ben. Kortom, ik ben tevreden, maar loop met mijn smartphone niet te koop, wil namelijk geen slaaf worden!
    Toch, jouw duidingen over moderne technieken in het onderwijs tegenover onze (schrijf)stijl – de oude manier van doen – roepen mijn vraagtekens op. Net als kleurrijke (voetbal)schoenen e.d. zijn ook de moderne apparaatjes niet te stuiten. Niet op straat, niet op het veld, niet thuis én niet op school. Of we dat jammer moeten vinden, weet ik niet, ook al roept het soms veel weerstand bij me op. Groeten is er (haast) niet meer bij, het schermpje is belangrijker. Een moderne (!) fietsbel-app op je fietsstuur geeft je een seintje dat verderop gevaar dreigt. Het moet (en kan) niet gekker worden. Ga maar eens een stukje fietsen, zoals ik vaak doe, vooral in het ons omringende duingebied. Vrijwel geen mens – oud of jong – is doende met opletten. Men is bezig met zichzelf of met zijn digitale contact. “Kun je niet bellen?”, luidt de standaardboodschap, als ik weer eens iets zeg over de onoplettendheid van deze of gene (zonder omkijken linksaf slaan, met drieën of zelfs vieren het fietspad blokkeren, etc., etc.). De vraag slaat op de FIETS-bel, niet op de smartphone. Er helpt geen lieve-app tegen het wangedrag in het verkeer, van zoveel ben ik overtuigd. Beter is om er een ‘snapchat’ van te maken, dan worden de uitvinders van die flauwekul slapende schathemeltje-rijk. Snapchat in het onderwijs, ik ben blij dat ik niet (meer) voor de klas hoef te staan!
    Toch denk ik dat ik deze uitgebreide mailtekst niet in jouw richting zou hebben gestuurd, wanneer ik daarvoor pen en papier had moeten hanteren. Leve de vooruitgang, we moeten leren ermee te leven, of we dat nou willen of niet.

  2. @Peter Samuel: Ik verzet me niet tegen het gebruik van tablets en andere nieuwe ontwikkelingen op ICT-gebied binnen het onderwijs. Ik verzet me wel tegen het inrichten van het onderwijs waarbij bijna uitsluitend met tablets gewerkt wordt. Dát lijkt me geen goede ontwikkeling, zoals in het artikel ook wel doorklinkt. Voor de rest kan ik je betoog wel volgen, zeker waar het gaat om de irritaties die allerlei randverschijnselen bij het gebruik van de smartphone oproepen.

  3. Mijn oudere collega’s staan helemaal niet open voor de geschetste nieuwe ontwikkelingen. Dat is jammer want ze hebben heel veel voordelen. Ondanks dat laatste vind ook ik dat het allemaal met mate ingezet moet worden omdat er anders andere belangrijke vaardigheden onder lijden.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten